Wisława Szymborska urodziła się w Prowencie pod Kórnikiem. Jej ojciec zarządzał dobrami hrabiego Zamoyskiego

Maria Wisława Anna Szymborska przyszła na świat w Prowencie, folwarku położonym między Kórnikiem a Bninem, na południe od zamku w Kórniku, nad Jeziorem Kórnickim. Była drugą córką Wincentego Szymborskiego, polityka narodowo-demokratycznego, wiceprezydenta Rzeczypospolitej Zakopiańskiej i zarządcy dóbr hrabiego Władysława Zamoyskiego, oraz Anny Marii z domu Rottermund.

Z Zakopanego do Kórnika, potem Toruń i Kraków

Rodzina przeprowadziła się z Zakopanego do Kórnika w styczniu 1923 roku. Wincenty Szymborski miał uporządkować finanse majątku Zamoyskiego. Zmarł w 1924 roku, a Szymborscy zamieszkali najpierw w Toruniu, a od 1929 roku w Krakowie, w kamienicy przy ulicy Radziwiłłowskiej 29.

W Krakowie przyszła noblistka chodziła do Szkoły Powszechnej im. Józefy Joteyko przy ulicy Podwale, a następnie do Gimnazjum Sióstr Urszulanek przy Starowiślnej. Po wybuchu wojny uczyła się na tajnych kompletach i maturę zdała w 1941 roku. Dwa lata później zatrudniła się jako urzędniczka kolejowa, żeby uniknąć wywózki na roboty przymusowe. Wtedy też po raz pierwszy zilustrowała książkę — podręcznik „First Steps in English” Jana Stanisławskiego — i zaczęła pisać opowiadania oraz wiersze.

Studia, których nie skończyła

Od 1945 roku Szymborska brała udział w życiu literackim Krakowa i należała do grupy „Inaczej”. Największe wrażenie zrobił na niej Czesław Miłosz. Zaczęła studiować polonistykę na Uniwersytecie Jagiellońskim, potem przeniosła się na socjologię, ale z powodu trudnej sytuacji finansowej nie ukończyła żadnego z tych kierunków.

Dziewięć lat później podpisała Rezolucję Związku Literatów Polskich w Krakowie, popierającą wyrok śmierci w tzw. procesie krakowskim. Do Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej należała od 1945 do 1966 roku. W 1957 roku nawiązała współpracę z paryską „Kulturą” i Jerzym Giedroyciem, a w 1964 jej nazwisko znalazło się wśród sygnatariuszy sfałszowanego przez władze protestu przeciwko Radiu Wolna Europa. W 1975 roku podpisała „List 59″, sprzeciw wobec zmian w konstytucji PRL umacniających dominację partii i sojusz z ZSRR. Trzy lata później współzakładała Towarzystwo Kursów Naukowych, prowadziła też warsztaty poetyckie w Studium Literacko-Artystycznym przy UJ. Do ZAiKS-u należała od 1962 roku, a od 1998 jako członkini honorowa. W 2010 roku poparła kandydaturę Bronisława Komorowskiego w wyborach prezydenckich.

Nobel w 1996 roku

Literacką Nagrodę Nobla odebrała w 1996 roku. Szwedzka Akademia uzasadniła wybór w laudacji:

W Wisławie Szymborskiej Szwedzka Akademia chce uhonorować przedstawicielkę niezwykłej czystości i siły poetyckiego spojrzenia. Poezji jako odpowiedzi na życie, sposobu na życie, pracy nad słowem jako myślą i wrażliwością. Wiersze Wisławy Szymborskiej to perfekcja słowa, wysoce wycyzelowane obrazy, myślowe allegro ma non troppo, jak nazywa się jeden z jej wierszy. Jednak ciemności, której nie ulegają one bezpośrednio, wyczuwa się w nich tak, jak ruch krwi pod skórą.